E@RNG

ตั้งแต่อพยพมาทำงานแถบทะเลทราย อีกสิ่งหนึ่งที่ต้องเรียนรู้ รวมถึงลงมือทำอย่างจริงจัง ก้อคือ "ทำกับข้าว"

การทำกับข้าว สำหรับหลายๆคน มันอาจจะเป็นเรื่องง่าย แต่สำหรับ กุลสตรี(ตรงไหน)อย่างดิช้านน มันไม่ง่ายยเลย เก่งอยู่อย่างเดียว คือ กินเก่ง (หุหุ) แต่เรื่องทำเนี่ยขอผ่าน สมัยอยู่บ้าน แม่ก้อทำให้กิน มีหน้าที่อย่างมากก้อแค่ ช่วยแม่เตรียมของกะล้างจาน พอมาอยู่กรุงเทพฯ ถ้าไม่ซื้อกิน พี่สาวก้อทำให้กิน มีหน้าที่เดิมก้อคือ เตรียมของกะล้างจาน พอมามีแฟน ก้อดั๊น โชคดี ได้แฟนทำกับข้าวให้กิน แถมพอจะช่วย คุณเธอยังสั่งห้าม ด้วยการบอกว่า ห้ามจับแม้แต่ตะหลิว เด๋วไม่อร่อย (จนมาถึงบัดนี้ ชั้นก้อยังไม่เข้าใจว่า กะอีแค่จับตะหลิวเนี่ย มันทำให้ไม่อร่อยได้ด้วยหรอว้าาาาา) แต่เอาเหอะ ยังดีกว่า ไม่มีคนทำไรให้กิน  

พอตอนที่มาถึงใหม่ๆ ก้อเหมือนโชคดี น้องที่อยู่ด้วยกันทำกับข้าวเก่ง ก้อเลยทำให้ไม่สำเหนียกอะไรมาก ว่าต้องดิ้นรนทำ แต่ด้วยความเกรงใจเนอะ เราก้อเลยตกลงกะน้องที่อยู่ด้วยกันว่า เด๋วผลัดกันทำคนละวันนะ แต่ไม่รู้เป็นไง พอถึงเวลาจิงๆ เราได้ทำแค่วันเดียวเอง หลังจากนั้น น้องก้อบอกว่า "พี่เอิงไม่ต้องทำแระ เด๋วน้องทำเอง" (ใครที่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรบอกด้วย 555) แต่อย่างน้อยก้อมีอย่างนึงที่เราทำได้แล้วก้อเป็นหน้าเป็นตาให้ด้วย ก้อคือ "ไข่เจียว" อ๊ะๆๆ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะคะ ดิชั้นทำไข่เจียวอร่อยจิงๆ ดิชั้นรู้ค่ะ ใครๆก้อทำได้ กะอีแค่ไข่เจียวเนี่ย แต่ลองคิดดูสิคะ ทำให้อร่อยเนี่ย ไม่ง่ายนะ ขอบอก อิอิ หลังจากนั้น เราก้อมีหน้าที่ทำความสะอาดครัวแล้วก้อล้างจาน ช่วงแรกที่ย้ายมาอยู่ไม่ลำบากอะไร เพราะอยู่ในช่วงเทรน ตื่นพร้อมกัน กลับพร้อมกัน แต่หลังจากนั้น พอเทรนเสร็จ ก้อเหมือนจะโชคดี เพราะพอย้ายที่พัก ก้อได้เมทเป็นน้องคนเดิม แล้วก้อพ่วงเพิ่มขึ้นมาอีกคน แต่ละคนฝีมือทำกับข้าวจัดจ้าน เหลือเกิ๊นนน แต่ว่ามันถึงเวลาแล้วค่ะ ถึงเวลาที่ดิชั้นจะต้องลุกขึ่้นมาทำไรกินเอง เนื่องจาก เริ่มบินแล้วนี่ บินก้อไม่ตรงกัน กลับก้อไม่พร้อมกัน เราอยู่ น้องไม่อยู่ น้องอยู่ เราไม่อยู่ ไอ้ครั้นจะอาศัยแต่มาม่า ก้อกลัวผมจะไม่เหลือถึงตอนแก่ ก้อเลยต้องลุกขึ้นมาทำไรกินเอง อยากกินไรที ก้อโทรกลับบ้านหาแม่ที ว่าทำโน่นใส่ไร ทำนี่ใส่ไร แม่ก้อคงละเหี่ยใจ อายุก้อปูนนี้ ทำไรไม่เป้นสักอย่าง เฮ้อ ตัวเองยังงงตัวเองเลย ขอสารภาพจิงๆ ว่า ก่อนมา คุณแฟนก้อบอกให้หัดทำ แต่เราก้อไม่คิดจะหัด เพราะคิดว่า กะแค่ทำกับข้าว มันจะอะไรนักหนา เคยดูคนนั้นคนนี้ทำมาก้อตั้งเยอะ จะทำไรต้องใส่อะไร รู้หมด แต่พอถึงเวลาที่ต้องทำกินเองจิงๆ แหม๋ ทำไม รสชาติมัน "ห่วยแตก" ไม่ได้ดั่งใจเลยว้าาาา ใส่ก้อใส่เหมือนกัน แล้วมันพลาดตรงไหน ไม่เข้าใจจิงๆ

ช่วงแรกๆ ที่ทำ ไม่กล้าทำตอนน้องๆ อยู่ กลัวว่าเด๋วเค้ามากิน แล้วจะท้องเสียจนไปบินไม่ได้ ทำเองกินเอง ทิ้งบ้าง กล้ำกลืนฝืนกินบ้างอยู่สักพัก จนเริ่มมีเมนูที่ทำแล้วตัวเองกินแล้วว่าอร่อย ก้อเริ่มกล้าทำให้น้องกิน ตอนนี้ดิชั้นก้อมีเมนู เป็นหน้าเป็นตาอยู่สัก 3-4 อย่างเชียวนาาา อิอิ ไม่ได้โม้ววววว

พอเริ่มทำให้น้องกิน ไอ้น้องที่อยู่กะเรามาตั้งกะช่วงเทรน มันก้อสารภาพว่า ดิชั้นทำกับข้าวเก่งขึ้นเยอะเลยนะ แต่ก่อน ที่ดิชั้นทำให้กินครั้งแรกสมัยเทรน น้องกินครั้งเดียว ก้อไม่กล้าให้ทำอีกเลย แป่วววว -___-" (กรูว่าแล้ว ทำไมไม่ยอมให้ทำอีก) 

ปล. ใครมีสูตรทำอาหารง่ายๆ ช่วยเอามาแปะฝากให้ด้วยนะคะ จะเอาไปหัดทำแล้วจะมาบอกว่า ทำได้ไม่ได้ยังงัย หุหุ